Αξιοθέατα της Αιγύπτου

Αρχαιολογικό Μουσείο Καΐρου

Το πρώτο εθνικό μουσείο φαραωνικών αρχαιοτήτων της Αιγύπτου ιδρύθηκε από ένα Γάλλο, τον Αύγουστο Μαριέτ και εγκαινιάστηκε το 1863. Το 1902 μεταφέρθηκε στις σημερινές εγκαταστάσεις που χτίστηκαν ειδικά για το σκοπό αυτό. Εκτίθενται περισσότερα από 120.00 αντικείμενα ενώ λέγεται ότι στις αποθήκες του υπογείου φυλάσσονται άλλα 150.000. Το καμάρι της συλλογής είναι τα αντικείμενα που βρέθηκαν στον τάφο του Τουταγχαμών, όμως υπάρχουν και εξαιρετικά ευρήματα από όλες τις περιόδους της αρχαίας αιγυπτιακής ιστορίας, από το Χρωματοτρίπτη του Νάρμερ μέχρι τις ελληνορωμαϊκές Φαγιούμ προσωπογραφίες των νεκρών του 2ου μ.Χ αιώνα.

Ακρόπολη του Καΐρου

Η Ακρόπολη ( Ελ Καλαά), η κατοικία των Αιγυπτίων ηγεμόνων επί 700 χρόνια, σήμερα αποτελεί δημοφιλή προορισμό για τους τουρίστες. Ιδρύθηκε το 1176 από το φημισμένο μουσουλμάνο πολέμαρχο Σαλάχ ελ Ντιν ( γνωστότερο ως Σαλαντίν) αλλά τα τζαμιά, τα μουσεία και οι επάλξεις της αποκαλύπτουν την πολυποίκιλη κληρονομιά της. Χωρίζεται σε τρία τμήματα και η βασικότερη περιοχή της είναι το Νότιο Τείχος όπυ το Τζαμί του Ελ Νασρ Μοχάμεντ ( το μοναδικό οικοδόμημα των Μαμελούκων που διασώθηκε) μοιάζει με νάνο πλάι στο Τζαμί του Μοχάμεντ Άλι του 190υ αιώνα.

Σακκάρα και Μέμφις

Η Σακάρα είναι ένας από τους πλουσιότερους αρχαιολογικούς χώρους της Αιγύπτου. Τα μνημεία της, από αρχαία αιγυπτιακά ταφικά συγκροτήματα μέχρι κοπτικά μοναστήρια, καλύπτουν μια περίοδο 3.000 ετών. Η Σακάρα υπήρξε η βασιλική νεκρόπολη της Μέμφιδος, της πρωτεύουσας του Αρχαίου Βασιλείου. Όσο επεκτεινόταν η Μέμφις, τόσο μεγάλωνε και η πόλη των νεκρών, μέχρι που έφτασε να εκτείνεται σε μήκος 7χλμ. Μολονότι για κάποιο διάστημα συνέχισε να χρησιμοποιείται ως νεκροταφείο των αξιωματούχων, τελικά εγκαταλείφθηκε και, εκτός από την πυραμίδα του Ζοζέρ, παρέμεινε επί αιώνες θαμμένη στην άμμο. Το 1851 όμως ο Αυγούστος Μάριετ εντόπισε το Σεραπείο.

Κοπτικό Κάιρο

Επί πολλούς αιώνες μετά την εγκατάλειψη των παλαιών φαραωνικών δοξασιών και πριν από την εμφάνιση του Ισλάμ η Αίγυπτος ήταν ουσιαστικά χριστιανική χώρα. Πρωτεύουσα ήταν τότε η Αλεξάνδρεια ενώ το Κάιρο δεν είχε ιδρυθεί ακόμη. Γύρω στον 6ο αιώνα μ.Χ στην περιοχή της σημερινής πόλης υπήρχε μονάχα ένα ρωμαϊκό φρούριο πλάι στο Νείλο που προφύλαγε το πέρασμα στο δρόμο μεταξύ της Ηλιούπολης και της Μέμφιδας. Όταν ο Άραβας στρατηγός Αμρ Ιμπν αλ Ας έστησε το στρατόπεδο του εδώ και έχτισε μια πρωτεύουσα σε μικρή απόσταση, έθεσε τα θεμέλια του μελλοντικού Καϊρου. Μερικά από τα κύρια αξιοθέατα της περιοχής είνια το τζαμί του Αμρ Ιμπν αλ Ας, το κοπτικό μουσείο, η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, η Μονή του Αγίου Γεωργίου και η Μετέωρη Εκκλησία.

Τζαμί Ιμπν Αλ Ας: Το τζαμί πήρε το όνομα του στρατηγού που κατέκτησε την Αίγυπτο για το Ισλάμ το 640μ.Χ. Ήταν το πρώτο ισλαμικό τέμενος τόσο στην Αίγυπτο όσο και σε ολόκληρη την Αφρικανική ήπειρο.

Κοπτικό Μουσείο: Το μουσείο οικοδομήθηκε το 1947 και στεγάζει την καλύτερη συλλογή κοπτικής τέχνης παγκοσμίως. Έχει πανέμορδα ζωγραφισμένα ξύλινα ταβάνια, κομψά παράθυρα μασραμπίγια και μια αυλή με κήπο.

Εκκλησία Αγίου Γεωργίου: Πολύ προτού οι Σταυροφόροι διαδώσουν στην Ευρώπη τα ανδραγαθήματά τους, οι χριστιανοί της Μέσης Ανατολής τιμούσαν τον Άγιο Γεώργιο με το όνομα Μαρί Γκέργκις. Ήδη από τον 10ο αιώνα υπήρχε στην περιοχή αυτή μια εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο αλλά το σημερινό, εντυπωσιακό κυκλικό κτίσμα ανάγεται στις αρχές του 20ου αιώνα.

Μονή Αγίου Γεωργίου: Η μονή υπάρχει του τουλάχιστον από τον 15ο αιώνα, όταν έγινε για πρώτη φορά λόγος για αυτήν από τον Άραβα χρονικογράφο Αλ Μακρίζι. Κατοικείται ακόμη από μοναχές και οι επισκέπτες μπορούν να μπουν στην ψηλοτάβανη Μεγάλη Αίθουσα με το ιερό όπου φυλάσσεται η φημισμένη εικόνα του Αγίου Γεωργίου. Η μονή είναι επίσης γνωστή επειδή οι μοναχές πραγματοποιούν μια τελετή όπου δένονται με αλυσίδες που συμβολίζουν το μαρτύριο του Αγίου Γεωργίου.

Μετέωρη Εκκλησία: Η εκκλησία είναι αφιερωμένη στην Παρθένο Μαρία. Συνήθως αποκαλείται Μετέωρη ή Κρεμαστή επειδή χρίστηκε πάνω από μια πύλη του ρωμαϊκού οχυρού της Βαβυλώνας. Το αρχικό κτίσμα, που πιθανότατα χρονολογείτο από τον 4ο αιώνα μ.Χ καταστράφηκε και ξαναχτίστηκε τον 11ο αιώνα. Έκτοτε επεκτείνεται και ανακατασκευάζεται διαρκώς με αποτέλεσμα να είναι δύσκολη η χρονολόγηση των επιμέρους τμημάτων της. Ο μαρμάρινος άμβωνας και τα τέμπλα με το ένθετο ελεφαντόδοντο που κρύβουν τους τρεις χώρους της Αγίας Τράπεζας ανάγονται μεταξύ του 10ου και του 13ου αιώνα.

Ισλαμικό Κάιρο

Αφού κατέκτησαν την Αίγυπτο το 641 μ.Χ οι μουσουλμάνοι έχτισαν την πόλη τους, το Ελ Φοστάτ στο σημερινό νότιο άκρο του σύγχρονου Καϊρου. Οι διαδοχικές δυναστείες μετέφεραν την πρωτεύουσα κάθε φορά και πιο βορειοδυτικά μέχρι που ο Σαλαντίν έχτισε την επιβλητική Ακρόπολη σε ένα βραχώδες άκρο και όρισε την τοποθεσία της πρωτεύουσας. Την εποχή των Μαμελούκων ( 1250 έως 1517) προστέθηκαν πάμπολλα τεμένη, μαυσωλεία και ισλαμικά κτίρια. Σήμερα ο λαβύρινθος των στενών, πυκνοχτισμένων δρόμων του Ισλαμικού Καϊρου σφύζει από ζωή και προκαλεί τις αισθήσεις με το μοναδικό ανακάτεμα από ήχους, μυρωδιές και θεάματα και την ολοζώντανη απεικόνιση από το παρελθόν.

Παζάρι Χαν Ελ Χαλίλι: Το παζάρι με τα αστραφτερά μπιχλιμπίδια αποτελεί τη μαγευτικότερη γωνιά του Καϊρου. Χτίστηκε το 1382 από τον Τζάρχακς ελ Χαλίλι, το μέγα Σταυλάρχη του σουλτάνου Μπαρκούκ και είναι ένα από τα μεγαλύτερα παζάρια στη Μέση Ανατολή. Πρόκειται για ένα αυθεντικό μυθικό παζάρι όπου χρυσά, ασημένια και μπρούτζινα αντικείμενα σαγηνεύουν με τη λάμψη τους στο σπηλαιώδες εσωτερικό των μαγαζιών και τα τσουβάλια ξεχειλίζουν από εξωτικά μπαχαρικά που γεμίζουν την ατμόσφαιρα με τα έντονα αρώματά τους.

Στήλη του Πομπηίου

Η κολόνα από γρανίτη του Ασουάν, ύψους 27 μέτρων ανεγέρθηκε το 297μ.Χ προς τιμήν του Ρωμαίου αυτοκράτορα Διοκλητιανού. Στη βάση του υπάρχει η Ελληνική επιγραφή «στο δικαιότερο των αυτοκρατόρων, το θεϊκό προστάτη της Αλεξάνδρειας., Διοκλητιανό τον ανίκητο. Πόστουμος, έπαρχος της Αιγύπτου. H oνομασία του μνημείου προέρχεται ενδεχομένως από τους ταξιδιώτες του μεσαίωνα που νόμιζαν ότι εδώ είχε ενταφιαστεί ο Ρωμαίος στρατηγός Πομπηίος, ο οποίος δολοφονήθηκε στην Αίγυπτο το 48π.Χ.

Κατακόμβες της Αλεξάνδρειας

Οι κατακόμβες του Κομ Ελ Σουγκάφα, στα νότια του Κίονα του Πομπήιου, χρονολογούνται από το 2ο μ..Χ αιώνα και είναι η μεγαλύτερη ελληνορωμαϊκή νεκρόπολη της Αιγύπτου. Οι τάφοι έχουν λαξευτεί στο βράχο, σε βάθος περίπου 35 μέτρων και βρίσκονται σε τρία επίπεδα. Λόγω των πλημμυρών δεν υπάρχει πρόσβαση στο κατώτερο επίπεδο.

Ρωμαϊκό αμφιθέατρο Κομ ελ Ντίκα

Το 1965 όταν ισοπεδώθηκε ένα ναπολεόντειο φρούριο για να χτιστούν κατοικίες στην περιοχή Κομ Εκ ντίκα, ανακαλύφθηκε ένα ημικυκλικό ρωμαϊκό αμφιθέατρο. Οι 13 σειρές των μαρμάρινων καθισμάτων που έφεραν οι αρχαιολόγοι ανάγονται στο 2ο αιώνα μ.Χ

Φρούριο Κάιτμπεη

Μολονότι το φρούριο Καϊτμπέη με τους πυργίσκους, στην άκρη του Ανατολικού Λιμένος, μοιάζει από μακριά με παιδικό παιχνίδι, από κοντά όμως θα διαπιστώσετε πόσο επιβλητικό είναι. Χτίστηκε τη δεκαετία του 1480 από το σουλτάνο Καϊτμπέη ( 1468 έως 1496) στη θέση του Φάρου, με τις πέτρες από το γκρεμισμένο κτίσμα. Μέσα στο ακροπύργιο υπάρχει ένα μικρό τζαμί ( το παλαιότερο της Αλεξάνδρειας) και το Ναυτικό μουσείο με λείψανα βυθισμένων πλοίων από τις ναυμαχίες των Ρωμαίων και του Ναπολέοντα. Μεταξύ αυτών θα δείτε μπουκάλια με κρασί και αστρονομικά εργαλεία που ανασύρθηκαν από το γαλλικό πλοίο L’Orient. To φρούριο υπέστη σοβαρές ζημιές από τους βρετανικούς βομβαρδισμούς το 1882 και ο μιναρές του τζαμιού ανατινάχτηκε.

Ανάκτορο Μονταζά

Το ανάκτορο Μοντάζα μέσα σε ένα μεγάλο κήπο, βλέπει σε μια πραγματικά πανέμορφη παραλία. Χτίστηκε στις αρχές του 20ου αιώνα από το χεδίβη Αμπάς Β’ συγγενή του βασιλιά Φαρούκ και συνδυάζει τη τουρκική με τη φλωρεντινή αρχιτεκτονική: ο κεντρικός πύργος βασίστηκε στο Παλάτσο Βέκιο της Φλωρεντίας.

Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας

Η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας ιδρύθηκε τον 3ο π.Χ αιώνα και ήταν η μεγαλύτερη βιβλιοθήκη του αρχαίου κόσμου όπου συνέρρεαν σοφοί όλων των εθνικοτήτων. Η βιβλιοθήκη και το πολιτιστικό κέντρο εγκαινιάστηκαν τον Οκτώβριο του 2002, δύο χιλιάδες χρόνια αφότου το αρχικό κτίριο καταστράφηκε σε μια πυρκαγιά. Η νέα βιβλιοθήκη στεγάζεται σε ένα γιγαντιαίο κυλινδρικό κτίριο στο βόρειο άκρο της παραλιακής λεωφόρου.

Μουσείο Καβάφη

Ο Έλληνας ποιητής πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην Αλεξάνδρεια. Αυτό το μικρό μουσείο στεγάζεται στο διαμέρισμα όπου έμεινε τα τελευταία 25 χρόνια της ζωής του. Ορισμένα δωμάτια έχουν παραμένει έτσι όπως ήταν εκείνη την εποχή, υπάρχει το κρεβάτι, το γραφείο, σπάνιες εκδόσεις βιβλίων και ορισμένες από τις αποστολές του.

Ναός του Λούξορ

Στο κέντρο της πόλης δεσπόζει ο Ναός του Λούξορ, ένα κομψό παράδειγμα της φαραωνικής αρχιτεκτονικής. Ήταν αφιερωμένος στη Θηβαϊκή Τριάδα, τον Άμμωνα, τη Μουτ και τον Χονσού. Το μεγαλύτερο μέρος του ολοκληρώθηκε κατά τη βασιλεία του Αμενχοτέπ Γ’ αλλά προσθήκες έγιναν και από τον Ραμσή Β’. Μολονότι τροποποιήθηκε από τους επόμενους ηγεμόνες, μεταξύ άλλων και από τον Μέγα Αλέξανδρο, το σχέδιο του παρέμεινε σταθερό σε αντίθεση με το εκτεταμένο συγκρότημα που δημιουργήθηκε στο γειτονικό Καρνάκ.

Μουσείο του Λούξορ

Στη παραλιακή λεωφόρο ανάμεσα στο Ναό του Λούξορ και το Καρνάκ βρίσκεται αυτό το μουσείο με την εξαιρετική συλλογή αγαλμάτων και αντικειμένων που βρέθηκαν στους ναούς και τους τάφους της περιοχής. Κοντά στην είσοδο υπάρχει ένα εντυπωσιακό επίχρυσο κεφάλι της Αθώρ, της θεάς, αγελάδας που ανακαλύφθηκε στον τάφο του Τουταγχαμών στη Κοιλάδα των Βασιλέων.

Ναοί του Χονσού και της Οπέτ

Ο καλοδιατηρημένος ναός του Χονσού, γιου του Άμμωνα και της Μουτ, χτίστηκε κατά τη βασιλεία των Ραμσή Γ και Δ. Μια θαυμάσια πύλη που κατασκεύασε ο Πτολεμαίος Γ και έχει παραμείνει σχεδόν ανέπαφη που οδηγεί στην κεντρική είσοδο.

Τάφοι των Ευγενών

Στα νότια της κοιλάδας των Βασιλέων εκτείνεται μια περιοχή με περισσότερους από 400 τάφους ευγενών και αξιωματούχων κυρίως του Νέου Βασιλείου. Μολονότι οι βασιλικοί τάφοι ήταν κρυμμένοι στην απομονωμένη κοιλάδα, αυτοί εδώ βρίσκονται πιο κοντά στην επιφάνεια των λόφων που βλέπουν στο Νείλο. Λόγω της κακής ποιότητας του ασβεστόλιθου οι τάφοι ζωγραφίζονταν και έτσι δεν υπάρχουν πολλά ανάγλυφα. Οι ζωηρές εικόνες που καλύπτουν τους τοίχους αποτελούν ανεκτίμητη πηγή πληροφοριών για την καθημερινή ζωή του Νέου Βασιλείου. Η νεκρόπολη του Σεϊχη Αμπντ Ελ Κούρνα βρίσκεται γύρω από το χωριό της Παλαιάς Κούρνα.

Κοιλάδα των Βασιλισσών

Η κοιλάδα των Βασιλισσών βρίσκεται νοτιοδυτικά της κοιλάδας της κοιλάδας των βασιλέων. Εδώ βρίσκονται οι τάφοι πολλών βασιλικών συζύγων και παιδιών. Μολονότι τη χρησιμοποιούσαν ως νεκροταφείο από τη 18η Δυναστεία, μόνο μετά τη βασιλεία του Ραμσή Α’ στη 19η Δυναστεία, άρχισαν να θάβονται εδώ οι βασιλικές σύζυγοι. Από τους περίπου 80 τάφους ο γνωστότερος είναι της βασίλισσας Νεφερτάρι. Ελάχιστοι τάφοι είναι ανοιχτοί για το κοινό.

Ραμέσσειο

Ο Φαραώ Ραμσής Β’ κυβέρνησε την Αίγυπτο επί 67 χρόνια κατά τη 19η Δυναστεία. Κατασκεύασε αυτόν τον ταφικό ναό ως απόδειξη του μεγαλείου του και για να εντυπωσιάσει τους υπηκόους του. Από το τεράστιο συγκρότημα, που χρειάστηκε 20 χρόνια για να ολοκληρωθεί, σήμερα σώζονται μόνο τα ερείπια. Ήταν αφιερωμένο στον Άμμωνα και το καύχημά του ήταν ένας κολοσσός του Ραμσή, ύψους 18 μέτρων και βάρους 1000 τόνων, κομμάτια του οποίου υπάρχουν παντού διασκορπισμένα. Στο συγκρότημα περιλαμβανόταν ένας μικρότερος ναός, αφιερωμένος στη μητέρα του Ραμσή, Τούγια και τη σύζυγό του Νεφερτάρι, ένα ανάκτορο και αποθήκες.

Κολοσσοί του Μέμνονα

Τα δύο καθιστά αγάλματα του Αμενχοτέπ Γ ύψους 18μ είναι τα πρώτα μνημεία που αντικρίζουν οι περισσότερο επισκέπτες φθάνοντας στη Δυτική Όχθη. Αρχικά φυλούσαν τον ταφικό ναό του Αμενχοτέπ που λεηλατήθηκε από τους επόμενους φαραώ για τα οικοδομικά υλικά του και σταδιακά καταστράφηκε από τις πλημμύρες. Σήμερα σώζονται μονάχα οι δύο απρόσωποι κολοσσοί που, παρά τη φθορά, παραμένουν εντυπωσιακοί.

Μεντινέτ Χαμπού

Ο πανέμορφος ναός του Μεντίνετ Χαμπού, αν και δεύτερος σε μέγεθος μετά από αυτόν του Καρνάκ, δέχεται πολύ λιγότερους επισκέπτες. Στο συγκρότημα δεσπόζει ο τεράστιος ταφικός ναός του Ραμσή Γ που βασίστηκε στον ταφικό ναό του Ραμσή Β στο Ραμεσσείο.

Ντέιρ ελ Μεντίνα

Οι τεχνίτες, υπηρέτες και εργάτες που δούλευαν στους βασιλικούς τάφους ζούσαν στο χωριό Ντέιρ ελ Μεντίνα ( το χωριό των τεχνιτών) στα νότια της κοιλάδας των βασιλισσών. Ενταφιάζονταν στη γειτονική νεκρόπολη, σε περίτεχνους τάφους πάνω από τους οποίους υψώνονταν μικρές πυραμίδες.

Έσνα

Οι αρχαίοι Έλληνες την αποκαλούσαν Λατόπολη, επειδή εδώ λατρευόταν η πέρκα του Νείλου ( λατές). Σήμερα η Έσνα είναι γνωστή για τον Ελληνορωμαϊκό ναό του Χνουμ που σχεδιάστηκε έτσι ώστε να μοιάζει με έναν παλαιότερο που έχτισε ο φαραώ της 18ης Δυναστείας Τούθμωσις Γ. Και οι δύο ναοί ήταν αφιερωμένοι στον κριοκέφαλο θεό Χνουμ που σύμφωνα με την αιγυπτιακή κοσμογονία, έπλασε τους ανθρώπους από λάσπη του Νείλου, χρησιμοποιώντας ένα τροχό αγγειοπλαστικής. Σταδιακά οι πλημμύρες του Νείλου έθαψαν τον Ελληνορωμαϊκό ναό κάτω από στρώματα λάσπης και από πάνω χτίστηκε η σύγχρονη πόλη.

Έντφου

Για τους Αιγυπτίους ήταν ιερός χώρος γιατί εδώ σύμφωνα με το μύθο, ο θεός γεράκι Ώρος αντιμετώπισε το θείο του Σηθ, που είχε δολοφονήσει τον πατέρα του, Οσίρι. O ναός του Ώρου που παρέμεινε θαμμένος στην άμμο και τη λάσπη επί δύο χιλιάδες χρόνια είναι ο μεγαλύτερος και καλύτερα διατηρημένος πτολεμαϊκός ναός της Αιγύπτου. Η κατασκευή του ξεκίνησε επί του Πτολεμαίου Γ του Ευεργέτη το 237 π.Χ και χρειάστηκε 25 χρόνια για να ολοκληρωθεί το κεντρικό τμήμα. Τα έργα συνεχίστηκαν μέχρι και την εποχή του Πτολεμαίου ΙΒ του Νέου Διονύσου. Αν και σχετικά καινούργιος, ο ναός παρουσιάζει ενδιαφέρον για τους Αιγυπτιολόγους επειδή ακολουθεί τα παλαιότερα φαραωνικά σχέδια. Ο επιβλητικός πρώτος πυλώνας ύψους 36 μέτρων είναι διακοσμημένος με εικόνες του Πτολεμαίου ΙΒ που υποτάσσει τους εχθρούς του ενώπιον του Ώρου και της Αθώρ.

Ναός του Κομ Όμπο

Το Κόμ Όμπο είναι μια αγροτική πόλη όπου ζουν πολλοί Νούβιοι που έχασαν τα σπίτια τους λόγω της δημιουργίας της λίμνης Νάσερ. Ο κατεστραμμένος αλλά επιβλητικός ελληνορωμαϊκός ναός βρίσκεται σε πανέμορφη τοποθεσία και βλέπει τον Νείλο. Το ασυνήθιστο κτίριο είναι συμμετρικό με δύο εισόδους δύο αίθουσες και δύο ιερά επειδή ήταν αφιερωμένο σε δύο θεούς: η αριστερή πλευρά στον ιερακοκέφαλο θεό Χαρόερι ( Ώρος ο αρχαίος) και η δεξιά πλευρά στο Σεμπέκ, τον τοπικό θεό- κροκόδειλο. Η κατασκευή του ξεκίνησε το 2ο π.Χ αιώνα από τον Πτολεμαίο Στ Φιλομήτωρ και ολοκληρώθηκε από τον Πτολεμαίο ΙΒ Νέο Διόνυσο τον 1ο αιώνα π.Χ. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αύγουστος πρόσθεσε τον πυλώνα της εισόδου γύρω στο 30π.Χ Από το κατεστραμμένο περίστωο δύο πόρτες οδηγούν στην υπόστυλη αίθουσα που περιέχει εικόνες του Χαρόερι στα αριστερά και του Σεμπέκ στα δεξιά. Μια σειρά διαδρόμων και αιθουσών καταλήγει στα ιερά του Χαρόερι και του Σεμπέκ. Ο ναΐσκος της Αθώρ, νότια του ναού, στεγάζει σήμερα μερικές μούμιες κροκόδειλων από τη γειτονική νεκρόπολη.

Νήσος Ελεφαντίνη

Το νησί, που κατά το Αρχαίο Βασίλειο ονομαζόταν Αμπού ( = ελέφαντας) είναι η παλιότερη κατοικημένη περιοχή του Ασουάν. Παραμένει αδιευκρίνιστο αν η ονομασία του προέρχεται από τους τεράστιους γρανιτένιους βράχους που μοιάζουν με ελέφαντες ή αν οφείλεται στο γεγονός ότι ήταν σημαντική αγορά ελεφαντόδοντου. Στην αρχαιότητα το νησί ήταν το κέντρο λατρείας του κριοκέφαλου Χνουμ, του δημιουργού της ανθρωπότητας και θεού της πλημμύρας του Νείλου. Ανάμεσα στα ερείπια της αρχαίας πόλης, στο νότιο άκρο του νησιού, ξεχωρίζει ο Ναός του Χνούμ που χτίστηκε από τον Νεκτανεβώ τον 40 π.Χ αιώνα. Στη δυτική πλευρά του υπάρχει μια επιβλητική πύλη που προστέθηκε τον 1ο π.Χ αιώνα και εικονίζει τον Πτολεμαίο ΙΑ να λατρεύει τον Χνουμ. Στα βόρεια βρίσκεται η Ελληνορωμαϊκή Νεκρόπολη των Ιερών Κριών και ανατολικά ο Ναός της Σάτι που χτίστηκε από την βασίλισσα Χατσεπσούτ. Στο κέντρο του νησιού ξεχωρίζουν τρία παραδοσιακά νούβικα χωριά με σπίτια σε ζωηρά χρώματα.

Νειλόμετρο

Λίγο νοτιότερα από την νήσο Ελεφαντίνη, οι βαθμίδες του Νειλόμετρου κατεβαίνουν βαθιά μέσα στο ποτάμι. Οι τοίχοι του ήταν βαθμονομημένοι για να καταγράφεται η στάθμη του νερού και να υπολογίζεται η επόμενη σοδειά. Χρονολογείται από τη φαραωνική εποχή και για μικρό διάστημα ξαναχρησιμοποιήθηκε μετά την ανακάλυψή του το 1822.

Νήσος Κίτσενερ

Στα δυτικά της Νήσου Ελεφαντίνης, η μικρότερη Νήσος Κίτσενερ ( γνωστή κα ως Νησί των Φυτών) είναι ένα από τα ωραιότερα μέρη του Ασουάν. Οι καταπράσινοι βοτανικοί κήποι που καλύπτουν το νησί το καθιστούν ιδανικό για ήσυχη βόλτα. Τη δεκαετία του 1890 το νησί δωρίστηκε στον Βρετανό στρατηγό Οράτιο Κίτσενερ ως επιβράβευση για τις επιτυχείς εκστρατείες του Αιγυπτιακού στρατού στο Σουδάν. Ο Κίτσενερ αξιοποίησε το πάθος του για τα λουλούδια καλύπτοντας το νησί με εξωτικά φυτά που εισήγαγε από όλο τον κόσμο. Στις πελώριες συκομουριές, τους φοίνικες και τις χουρμαδιές έχουν βρει καταφύγιο διάφορα πουλιά.

Ξενοδοχείο Sofitel Old Cataract

Η Αγγλίδα συγγραφέας αστυνομικών ιστοριών Αγκάθα Κρίστι, έγραψε ένα τμήμα του πασίγνωστου μυθιστορήματος ” Θάνατος στον Νείλο” σε αυτό το επιβλητικό μαυριτανικό ξενοδοχείο που εγκαινιάστηκε το 1899. Βρίσκεται μέσα σε πανέμορφους κήπους με εξαιρετική θέα στο Νείλο και τη νήσο Ελεφαντίνη. Είναι το ιδανικό μέρος για να βυθιστείτε στη ρομαντική ατμόσφαιρα του Ασουάν πίνοντας το τσάι σας ή βλέποντας το ηλιοβασίλεμα στο Νείλο.

Μεγάλο Φράγμα του Ασουάν

Το τεράστιο Μεγάλο Φράγμα χτίστηκε μεταξύ 1960 έως 1971. Έχει μήκος 3.830μ ύψος 111μ και πλάτος 980μ στη βάση του. Στο ανατολικό άκρο του υπάρχει ένα περίπτερο για τους επισκέπτες όπου περιγράφεται η κατασκευή του φράγματος ενώ στο δυτικό χτίστηκε ένας λωτόσχημος πύργος προς τιμή της Σοβιετικής Ένωσης που βοήθησε στην οικοδόμησή του.

Ναός του Καλάμπσα

Ο επιβλητικός ναός του Καλάμπσα χτίστηκε από τον Αυτοκράτορα Αύγουστο τον 10 μ.Χ αιώνα στη θέση παλαιότερων κτισμάτων του Αμενχοτέπ Β΄και του Πτολεμαίου. Ήταν αφιερωμένος στο θεό της γονιμότητας Μάνδουλη. Το 1970 μετακινήθηκε 50χλμ βορείως της αρχικής τοποθεσίας του, σε μια επιχείρηση διάσωσης που χρηματοδότησε η Γερμανία μετά τη πλημμύρα της Νουβίας. Σήμερα ο ναός δεσπόζει σε ένα κομμάτι της ακτής της λίμνης Νάσερ, δυτικά του Μεγάλου Φράγματος. Πολύ συχνά, όταν κατεβαίνει η στάθμη του νερού, σχηματίζεται ένα νησί. Ένας εντυπωσιακός υπερυψωμένος δρόμος οδηγεί στον πρώτο πυλώνα του ναού, μετά τον οποίο βρίσκεται η περίστυλη αυλή. Η υπόστυλη αίθουσα ξεχωρίζει για τα περίτεχνα κιονόκρανά της και τα ανάγλυφα όπου διακρίνεται ο Αμενχοτέπ να προσφέρει κρασί στον Μάνδουλη.

Ναός του Ουάντι ες Σεμπούα

Ο ναός ήταν αφιερωμένος στο θεοποιημένο φαραώ, τον Άμμων Ρα και το Ρα Άραχθυ. Τη δεκαετία του 1960 ο ναός μεταφέρθηκε δυτικά από την αρχική τοποθεσία του, στη σημερινή του θέση. Δύο κολοσσοί και αγάλματα του Ραμσή κοσμούν το ναό ο οποίος εν μέρει έχει λαξευτεί στο βράχο. Το εσωτερικό άδυτο είχε μετατραπεί σε χριστιανική εκκλησία και πάνω από τα αρχαία ανάγλυφα διακρίνονται ξεθωριασμένες εικόνες αγίων.

Ναός του Αμάντα

Ο ναός του Αμάντα ήταν αφιερωμένος στους θεούς Άμμων-Ρα και Ρα-Άραχθυ. Χτίστηκε από τον Τούθμωσι Γ και τον Αμενχοτέπ Β και συμπληρώθηκε από τον Τούθμωσι Δ’. Είναι ο παλαιότερος σωζόμενος νούβικος ναός και έχει τα καλύτερα διατηρημένα νουβικά ανάγλυφα, όπως αυτά στην πίσω αίθουσα του ιερού που εικονίζουν τον Αμενχοτέπ να σκοτώνει τους Σύριους αιχμαλώτους πολέμου.

Κασρ Ιμπρίμ

Το ερειπωμένο φρούριο Κασρ Ιμπρίμ παραμένει στην αρχική θέση του αν και τώρα πια λόγω της πλημμύρας, βρίσκεται κοντά στην άκρη του νερού ενώ κάποτε έστεκε σε ένα ψηλό οροπέδιο που έβλεπε στην κοιλάδα. Πιστεύεται ότι ήδη από το 1000π.Χ υπήρχε στην περιοχή ένα φρούριο. Τη ρωμαϊκή εποχή μέσα από τα οχυρωμένα τείχη υπήρχαν επτά ναοί, μεταξύ των οποίων ένας ναός της Ίσιδας και άλλος ένας που χτίστηκε τον 7ο αιώνα π.Χ από τον Νούβιο βασιλιά Ταχαράκο. Υπήρξε ένα από τα τελευταία προπύργια των πολυθειστών, τελικά υιοθέτησε τον χριστιανισμό και το 10μ.Χ χτίστηκε ένας καθεδροκός. Αντιτάχθηκε στο Ισλάμ μέχρι το 16ο αιώνα, όταν οι Βόσνιοι κατά διαταγή του Οθωμανού σουλτάνου και μετέτρεψαν τον καθεδρικό σε τζαμί.

Μονή της Αγίας Αικατερίνης

Το Ελληνορθόδοξο μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης, στους πρόποδες του Όρους Σινά, πιστεύεται ότι είναι η παλιότερη χριστιανική μονή του κόσμου που κατοικείται διαρκώς από την ίδρυσή της το 527μ.Χ από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό. Εδώ το 337μ.Χ η αυτοκράτειρα Ελένη είχε χτίσει ένα παρεκκλήσι, στη θέση όπου πιστεύεται ότι ο Μωυσής αντίκρισε την Καιόμενη Βάτο. Το μοναστήρι πήρε το όνομα της Αγίας Αικατερίνης τον 90 αιώνα όταν οι μοναχοί υποστήριξαν ότι βρήκαν το άθικτο σώμα της αγίας σε ένα γειτονικό βουνό. Αν και παρέμεινε εντελώς απομονωμένο για πολλά χρόνια, τριγυρισμένο από τα κόκκινα βουνά, το μοναστήρι αποτελεί πόλος έλξης για τους τουρίστες. Πολλοί είναι αυτοί που ανεβαίνουν το μονοπάτι για την κορυφή του όρους Σινά, όπου ο Μωυσής έλαβε τις δέκα εντολές, για να απολαύσουν την εντυπωσιακή θέα.

Όαση Φαγιούμ

Το Φαγιούμ, σε απόσταση μόλις 1,5 ώρας από το Κάιρο, είναι η μεγαλύτερη όαση της Αιγύπτου και δημοφιλής προορισμός για τους ντόπιους. Η λίμνη Καρούν αποτελεί τη καρδιά της όασης και υπάρχει από τα αρχαία χρόνια ενώ συνδεόταν με το Νείλο μέσω των καναλιών που κατασκεύασε ο φαραώ Αμενεμχέτ Γ της 12η Δυναστείας. Αργότερα η περιοχή έγινε τόπος διακοπών για τους φαραώ. Στους Έλληνες η περιοχή ήταν γνωστή ως Κροκοδείλων Πόλις από τα ερπετά της πόλης. Λείψανα των ναών των κροκοδείλων υπάρχουν στο Κομ Ουσίμ ( η πόλη Καρανίς του 3ου αιώνα π.Χ). Στη λίμνη Καρούν δεν υπάρχουν πια κροκόδειλοι, τη θέση τους έχουν πάρει τα πουλιά τόσο τα τοπικά είδη όσο και τα αποδημητικά. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι γνώριζαν πολλά για την ζωή των πουλιών και την κατέγραψαν στα διαζώματα των τάφων- χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι Χήνες του Μεϊντούμ που σήμερα βρίσκονται στο Αιγυπτιακό Μουσείο.

Όαση Σίουα

Η όαση Σίβα μοιάζει να ξεφυτρώνει από το πουθενά και οι καταπράσινοι οπωρώνες της λαμπυρίζουν σαν αντικατοπτρισμός μέσα στην αφιλόξενη έρημο. Σε αυτήν την απομονωμένη όαση υπάρχουν περισσότερες από 300 πηγές που τροφοδοτούν τις 300.000 χουρμαδιές και τα 70.000 ελαιόδεντρα. Στο εντυπωσιακό τοπίο έρχονται να προστεθούν και οι τεράστιες αλμυρές λίμνες. Η Σίβα, στην άκρη της Mεγάλης Αμμώδους Θάλασσας, παρέμεινε ουσιαστικά απομονωμένη και αναλλοίωτη επί αιώνες.

Ναός του Μαντείου

3 χλμ έξω από την Σίβα, σε ένα βράχο που κάποτε αποτελούσε το κέντρο του αρχαίου οικισμού του Αγκούρμι, βρίσκεται ο ναός του Μαντείου, που χτίστηκε μεταξύ 663 έως 525 π.Χ. Το μαντείο ήταν φημισμένο και ο Μ. Αλέξανδρος ήρθε να το συμβουλευτεί το 332 π.Χ αφού απελευθέρωσε την Αίγυπτο από τους Πέρσες. Μολονότι δεν απομένουν παρά λιγοστά ερείπια η θέα στο φοινικόδασος είναι μαγευτική.

Ναός του Άμμωνα

Ο ναός χτίστηκε κατά πάσα πιθανότητα από το Νεκτανεβώ Β’ τον 4ο αιώνα π.Χ. Το μόνο που σώζεται σήμερα είναι ένας τοίχος με ανάγλυφα.

Ο πολιτισμός της Σίουα

Οι κάτοικοι της Σίβα έχουν το δικό τους χαρακτηριστικό πολιτισμό και τρόπο ζωής. Η βερβερική διάλεκτος σίουι μιλιέται παράλληλα με τα αραβικά ενώ οι γυναίκες που σπανίως εμφανίζονται δημοσίως, φορούν ενδύματα στολισμένα με νομίσματα. Η όαση φημίζεται για τα ασημένια κοσμήματα και τα χειροποίητα καλάθια της. Οι κάτοικοι είναι πολύ συντηρητικοί και οι επισκέπτες πρέπει να ντύνονται σεμνά.